บรัสเซลส์ – ฉันจะช่วย

โจเซฟ โชวาเนค, ธงชาติออติสถาน, และเอกอัครราชทูตออติสถานประจำเบลเยียม ณ กรุงบรัสเซลส์ 31/03/2018

ด้านล่าง, รายงานจากโทรทัศน์เบลเยียม (ในภาษาฝรั่งเศส), เกี่ยวกับการมีส่วนร่วมของ Josef Schovanec (ผู้ประดิษฐ์ชื่อ “ฉันจะช่วย”, และผู้สนับสนุนองค์กรของเรา), พร้อมด้วยเอกอัครราชทูตของเราประจำเบลเยียม, ฟรองซัวส์ เดลคูซ์, ในระหว่าง “ปฏิบัติการถุงเท้าสีน้ำเงิน”, เหตุการณ์การรับรู้ออทิสติก, ในกรุงบรัสเซลส์ : บันทึก : ไม่เหมือนสิ่งนี้อ่านเพิ่มเติมโจเซฟ โชวาเนค, ธงชาติออติสถาน, และเอกอัครราชทูตออติสถานประจำเบลเยียม ณ กรุงบรัสเซลส์ 31/03/2018

Admin_Autistan.orgบรัสเซลส์โจเซฟ โชวาเนค Rtbf

บทความ, ตามประเทศ บทความ, โดยภาคส่วน [S001000] ออทิสติก [S001100] คำอธิบาย [S002000] ฉันจะช่วย [S002100] แนวคิด [S004000] การเป็นตัวแทน [S004200] เอกอัครราชทูต [S010000] กิจกรรม [S013000] การมีส่วนร่วม & การประชุม |เป็น| (เบลเยียม) 31/03/201810/07/2024

1. ออติสตัน คือ “โลกออทิสติก” : สิ่งนี้กำหนด, โดยสรุป, ทุกสิ่งที่เป็นลักษณะของออทิสติกและคนออทิสติก.
2. องค์การการทูตแห่งออติสถาน มีจุดมุ่งหมายหลักคือ’แจ้งหน่วยงานของรัฐ ประเทศ, เพื่อให้พวกเขาเข้าใจความต้องการและความยากลำบากของคนออทิสติกได้ดีขึ้น, โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ “การพิจารณาออทิสติกที่ถูกต้องทุกที่” อนุญาตให้ “การเข้าถึงสำหรับคนออทิสติกที่ต้องเผชิญกับสถานการณ์ทุพพลภาพ“, เพื่อที่จะลดการ “การโจมตีที่สร้างจากสังคม (ประสาทสัมผัส, จิตหรืออื่น ๆ)”.
องค์กรของเรานั้น “พิเศษสัญชาติ”, เธอไม่ได้แสดงอะไรเลย “การรบกวนจากภายนอก”, มันเสนอการสนับสนุนเสริมด้วยแนวทางที่กว้างมาก, หลากหลาย, แตกต่าง, ซึ่งทำให้เกิดการเปรียบเทียบและการสะท้อนกลับที่เป็นประโยชน์อย่างมากในการปรับปรุงนโยบายสาธารณะ.
3. คนออทิสติกไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน “ของออทิสติก” : พวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานจาก ผลที่ตามมา การขาดการพิจารณาออทิสติกที่ถูกต้องทุกแห่ง, และดังนั้นจึงไม่มีนโยบายและมาตรการสาธารณะที่อนุญาตให้เข้าถึงได้เนื่องจากการลดการโจมตีจากภายนอกเหล่านี้.
4. สำหรับสิ่งนั้น, จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเริ่มต้นด้วยการทำความเข้าใจสิ่งนั้น “ออทิสติก” (ซึ่งเป็นความแตกต่างของมนุษย์ด้วยคุณสมบัติหลายประการ) เป็นสิ่งที่แตกต่างจาก “โรคออทิสติก” (ซึ่งเป็นเพียงปัญหาเท่านั้น, วัตถุประสงค์หรืออัตนัย).
5. คนออทิสติกจะต้องสามารถ “เรียนรู้ที่ไม่ใช่ออทิสติก” ที่จะมีชีวิตอยู่โดยการปรับตัวเข้ากับมัน, แต่ไม่ปฏิบัติตาม กล่าวคือไม่มี “ภาระผูกพันที่จะกลายเป็นคนไม่ออทิสติก”, เพราะเราต้องรักษาคุณสมบัติเฉพาะสำหรับออทิสติกไว้, และเราต้องหลีกเลี่ยงข้อผิดพลาดและกับดักทางสังคมมากมายและเป็นอันตราย, โดยเฉพาะสิ่งที่ประกอบด้วยการสร้างความภาคภูมิใจในตนเอง “การตัดสินที่เป็นไปได้โดยคนแปลกหน้า”, ซึ่งต้องมีการเรียงลำดับของ “เผด็จการของภาพลักษณ์ทางสังคม” จำเป็นต้อง “แว่นตา” (ซึ่งไร้สาระ, ผิวเผิน, และเป็นพิษต่อคนออทิสติกโดยเฉพาะ).
6. จำเป็นที่คนออทิสติกจะต้องไม่ขัดขวางผลประโยชน์หรือธุรกิจของตน (ยกเว้นกฎเกณฑ์ขั้นต่ำของมารยาทที่ดี), ว่าพวกเขา ไม่ถูกจำกัด, การคุ้มครองมากเกินไปหรือการลิดรอนเสรีภาพ เพราะออทิสติกของพวกเขา.
อย่างแท้จริง, มันไม่ยุติธรรม แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือป้องกันการพัฒนาเชิงบวกใดๆ.
การพัฒนาเชิงบวกของคนออทิสติกจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อพวกเขาทำตามได้ “เส้นทางชีวิตของคุณเอง”, ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไม่ธรรมดา, และอันไหนจะได้รับความโปรดปรานจาก ความเป็นไปได้มากมายไม่จำกัด, ทางเลือก, ของโอกาส, ของประสบการณ์, ออกเดท, ของการผจญภัย, การเดินทาง ฯลฯ., และไม่ใช่วิธีอื่น : การจำกัดและความแห้งแล้งของชีวิตนั้นยิ่งถูกจำกัดและจำกัดมากกว่าคนที่ไม่เป็นโรคออทิสติกส่วนใหญ่ (ซึ่งเป็นอย่างมาก “ได้มาตรฐานและเป็นหุ่นยนต์”).
สำหรับสิ่งนั้น, เป็นสิ่งจำเป็นและจำเป็นที่ผู้ปกครองของคนออทิสติกจะต้องสามารถทำได้ “ได้รับการศึกษาเกี่ยวกับออทิสติก”.
7. อิสรภาพและการทดลองจึงเป็นสิ่งสำคัญ, และความเข้าใจในหลักการเหล่านี้ (ท่ามกลางสิ่งอื่นๆ อีกมากมายที่เราสามารถอธิบายและสาธิตได้อย่างละเอียด) เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับสังคมในการเปิดใช้งาน ชีวิตที่ดีขึ้นสำหรับคนออทิสติก : อิสระมากขึ้น, ยุติธรรมมากขึ้น, เติมเต็มมากขึ้น, มีความเป็นไปได้และโอกาสเท่าๆ กับคนที่ไม่ใช่ออทิสติก, กล่าวคือก “ชีวิตจริง”, สมควรและมีความสุข.
8. สิ่งนี้จะเป็นไปได้ถ้าคนออทิสติกที่สามารถอธิบายสิ่งเหล่านี้ได้ ฟังอย่างตั้งใจ, และหากหน่วยงานของรัฐพยายามและเข้าใจว่าการแก้ไขที่จำเป็นนั้นไม่ถือเป็นการละเมิด : เหล่านี้คือ การแก้ไขที่เป็นประโยชน์ต่อสังคมโดยรวม.
พยายามดึงดูดความสนใจ, และอธิบายสิ่งเหล่านี้อย่างน่าเชื่อถือด้วยตัวอย่างและหลักฐาน “จากชีวิตจริง” : นี่คือเป้าหมายเดียวขององค์กรของเรา.