PS

Rapida prezento :

1. Aŭtistano estas la “aŭtisma mondo” : ĉi tiu nomumas, resume, ĉio, kio karakterizas aŭtismon kaj aŭtismajn homojn.
2. La Diplomatia Organizo de Aŭtistano havas la ĉefan celon de’informi publikajn aŭtoritatojn landoj, por ke ili pli bone komprenu la bezonojn kaj malfacilaĵojn de aŭtismaj homoj, kun la celo a “Ĝusta Konsidero de Aŭtismo Ĉie” permesante a “Alirebleco por Aŭtismaj Homoj Eksponitaj al Malfunkciigantaj Situacioj“, por redukti la “Soci-Generitaj Atakoj (sensa, mensa aŭ alia)”.
Nia organizo estas “eksternacia”, ŝi faras neniun “ekstera enmiksiĝo”, ĝi ofertas komplementajn kontribuojn danke al tre larĝa aliro, diversa, malsamaj, kiu permesas komparojn kaj pripensojn tre utilajn por plibonigi publikajn politikojn.
3. Aŭtismaj homoj ne suferas “de aŭtismo” : ili suferas konsekvencoj de la foresto de Ĝusta Konsidero de Aŭtismo Ĉie, kaj tial la foresto de publikaj politikoj kaj mezuroj permesantaj alireblecon danke al la redukto de tiuj eksteraj atakoj.
4. Por tio, nepras komenci komprenante tion “aŭtismo” (kiu estas homa diferenco kun multaj kvalitoj) estas malsama afero de “aŭtismaj malordoj” (kiuj estas nur problemoj, objektiva aŭ subjektiva).
5. Aŭtismaj homoj devas povi “lerni ne-aŭtismon” vivi adaptante al ĝi, SED sen plenumi tio estas sen “devo fariĝi ne-aŭtista”, ĉar ni devas konservi la kvalitojn specifajn por aŭtismo, kaj ni devas eviti la multajn kaj danĝerajn kulpojn kaj sociajn kaptilojn, precipe tio, kio konsistas el kreado de memestimo tra “ebla juĝo de fremduloj”, kiu postulas ian “diktatoreco de socia bildo” devigante al “okulvitroj” (kio estas absurda, supraĵa, kaj precipe venena por aŭtismaj homoj).
6. Nepras, ke aŭtismaj homoj ne estas malhelpitaj en siaj interesoj aŭ komercoj (krom la minimumaj reguloj de bonkonduto), ke ili ne estas submetitaj al restriktoj, al troprotekto aŭ senigo de libereco pro ilia aŭtismo.
Ja, ĝi estas maljusta sed ĉefe ĝi malhelpas ajnan pozitivan evoluon.
La pozitiva evoluo de aŭtismaj homoj eblas nur se ili povas sekvi “via propra vivovojo”, kio evidente ne estas ordinara, kaj kiu estos favorata de senlima amaso da eblecoj, de elekto, de ŝancoj, de spertoj, rendevuo, de aventuroj, vojaĝi ktp.., kaj ne inverse : la limigo kaj sekeco de vivo eĉ pli limigita kaj limigita ol tiu de la plej multaj neaŭtismaj homoj (kiu estas tre “normigita kaj robota”).
Por tio, estas nepra kaj esenca, ke PATROJ de aŭtismaj homoj povas esti “edukita pri aŭtismo”.
7. Libereco kaj eksperimentado estas do esencaj, kaj kompreno de ĉi tiuj principoj (inter multaj aliaj, kiujn ni povas detale klarigi kaj pruvi) estas esenca por la socio ebligi pli bona vivo por aŭtismaj homoj : pli libera, pli justa, pli plenumita, kun la sama nivelo de eblecoj kaj ŝancoj kiel neaŭtismaj homoj, tio estas a “reala vivo”, inda kaj feliĉa.
8. Ĉi tio eblus, se aŭtismaj homoj, kiuj povas klarigi ĉi tiujn aferojn, estus atente aŭskultis, kaj se la publikaj aŭtoritatoj klopodis kaj komprenus, ke la necesaj modifoj ne estas malkvietaj : ĉi tiuj estas korektoj, kiuj estas utilaj por la tuta socio.
Provu altiri atenton, kaj klarigu ĉi tiujn aferojn konvinke per ekzemploj kaj pruvoj “el la reala vivo” : jen la sola celo de nia organizo.