Парчами Аутистон, porté par un enfant autiste à Bruxelles (journée mondiale de sensibilisation à l’autisme 2018)

(акс Синзия Агони)

Муаррифии зуд :

1. Аутистон аст “ҷаҳони аутистӣ” : ин нишон медихад, Дар ҷамъбаст, ҳама чизе, ки ба аутизм ва одамони аутистӣ хос аст.
2. Ташкилоти дипломатии Аутистон максади асосй дорад’ба органхои давлатй хабар диханд кишварҳо, то ки онхо эхтиёчот ва душворихои одамони аутизмро нагзтар фахманд, бо максади а “Баррасии дурусти аутизм дар ҳама ҷо” имкон додан а “Дастрасӣ барои одамони аутизм, ки ба ҳолатҳои маъюбӣ дучор мешаванд“, барои кам кардани “Ҳамлаҳои аз ҷониби иҷтимоӣ тавлидшуда (ҳиссиётӣ, равонӣ ё дигар)”.
Ташкилоти мо “ғайримиллӣ”, вай ягон корро ичро намекунад “дахолати беруна”, он ба шарофати муносибати хеле васеъ саҳмҳои иловагӣ пешкаш мекунад, гуногун, гуногун, ки барои му-коиса ва мулохизахое, ки барои такмил додани сиёсати давлатй хеле муфиданд, имкон медихад.
3. Одамони аутизм азоб намекашанд “аз аутизм” : азоб мекашанд оқибатҳои дар ҳама ҷо мавҷуд набудани баррасии дурусти аутизм, ва аз ин рӯ, мавҷуд набудани сиёсатҳо ва чораҳои давлатӣ, ки ба туфайли коҳиши ин ҳамлаҳои беруна дастрасӣ доранд.
4. Барои он, аз фахмидани он шуруъ кардан зарур аст “аутизм” (ки фарки инсонй бо бисьёр хислатхо) чизи дигар аст “ихтилоли аутизм” (ки факат проблемахо мебошанд, объективӣ ё субъективӣ).
5. Одамони аутизм бояд қодир бошанд “аутизмро ёд гиред” ба он мутобик шуда зиндагй кардан, ВАЛЕ бе риоя кардан яъне бе “ӯҳдадор аст, ки аутизм набошад”, зеро мо бояд сифатҳои хоси аутизмро нигоҳ дорем, ва мо бояд аз камбудиҳои зиёд ва хатарнок ва домҳои иҷтимоӣ канорагирӣ кунем, аз ҷумла он чизе, ки иборат аз эҷоди худбаҳодиҳӣ ба воситаи “доварии эҳтимолӣ аз ҷониби бегонагон”, ки як навъ талаб мекунад “диктатураи симои чамъиятй” вазифадор кардан “айнак” (ки бемаънй аст, руякй, ва махсусан заҳрнок барои одамони аутист).
6. Муҳим аст, ки одамони аутистӣ ба манфиатҳо ё тиҷораташон халал нарасонанд (гайр аз коидахои минималии одоб), ки онхо ба маҳдудиятҳо дучор намешаванд, аз хад зиёд мухофизат кардан ё махрум кардан аз озодй аз сабаби аутизмашон.
Ҳақиқатан, ин беадолатона аст, вале пеш аз ҳама он ба ҳама гуна рушди мусбат монеъ мешавад.
Рушди мусбати одамони аутистӣ танҳо дар сурате имконпазир аст, ки онҳо пайравӣ карда тавонанд “роҳи ҳаёти худ”, ки аз афташ оддй нест, ва аз ҷониби он писанд хоҳад омад шумораи номаҳдуди имкониятҳо, интихоби, аз имконият, аз таҷрибаҳо, шиносоӣ, аз саргузаштхо, сафар ва ғ.., ва на баръакс : мањдудият ва хушкии њаёт нисбат ба аксари одамони аутистї мањдудтар ва мањдудтар аст (ки хеле “стандартӣ ва роботӣ”).
Барои он, ҳатмӣ ва муҳим аст, ки ВОЛИДАЙОНИ одамони аутизм метавонанд бошанд “дар бораи аутизм маълумот гирифтааст”.
7. Аз ин рӯ, озодӣ ва озмоиш муҳим аст, ва фаҳмидани ин принсипҳо (дар байни бисьёр дигарон, ки мо метавонем ба таври муфассал фахмонда дихем ва нишон дихем) барои чамъият зарур аст зиндагии беҳтар барои одамони аутизм : озодтар, одилонатар, бештар ичро гардид, бо ҳамон сатҳи имконот ва имконот, ки одамони аутистӣ надоранд, яъне а “ҳаёти воқеӣ”, сазовор ва хушбахт.
8. Ин имконпазир мебуд, агар одамони аутизм, ки ин чизҳоро шарҳ дода метавонанд бо диккат гуш карданд, ва агар органхои давлатй саъю кушиш намуда, фахмида бошанд, ки тагьироти зарурй суиистеъмолкунанда нест : ҳастанд ислоххое, ки барои тамоми чамъият фоиданоканд.
Кӯшиш кунед, ки таваҷҷӯҳро ҷалб кунед, ва ин чизхоро бо мисолу далелхо ба таври боварибахш шарх дихед “аз ҳаёти воқеӣ” : ин ягона максади ташкилоти мост.