Знамето на Аутистан, porté par un enfant autiste à Bruxelles (journée mondiale de sensibilisation à l’autisme 2018)

(фото Cinzia Agoni)

Брза презентација :

1. Аутистан е “аутистичен свет” : ова означува, сумирано, сè што го карактеризира аутизмот и аутистичните лица.
2. Дипломатската организација на Аутистан има главна цел на’информираат јавните власти земји, за подобро да ги разберат потребите и тешкотиите на аутистичните лица, со цел а “Правилно размислување за аутизмот насекаде” дозволувајќи а “Пристапност за лица со аутизам изложени на ситуации со инвалидитет“, со цел да се намали “Социо-генерирани напади (сензорни, ментална или друга)”.
Нашата организација е “вон-државјанство”, таа не изведува ниту еден “надворешно мешање”, нуди дополнителни придонеси благодарение на многу широк пристап, разновидна, различни, што овозможува споредби и размислувања кои се многу корисни за подобрување на јавните политики.
3. Аутистите не страдаат “на аутизам” : страдаат од последиците на отсуството на Правилно разгледување на аутизмот насекаде, а со тоа и отсуството на јавни политики и мерки кои овозможуваат пристапност благодарение на намалувањето на овие надворешни напади.
4. За тоа, од суштинско значење е да се започне со разбирање на тоа “аутизам” (што е човечка разлика со многу квалитети) е различна работа од “нарушувања на аутизмот” (кои се само проблеми, објективни или субјективни).
5. Аутистите мора да бидат способни “учат не-аутизам” да се живее со прилагодување кон него, НО без да се почитува односно без “обврска да станат неаутисти”, затоа што мора да ги зачуваме квалитетите специфични за аутизмот, и мора да ги избегнеме многуте и опасни грешки и општествени замки, особено она што се состои од создавање на самопочит преку “можно судење од странци”, што бара еден вид на “диктатура на општествениот имиџ” обврзувајќи да “чаши” (што е апсурдно, површни, и особено токсични за аутистите).
6. Императив е аутистите да не се спречени во нивните интереси или бизниси (освен минималните правила за добри манири), дека тие не се изложени на ограничувања, до прекумерна заштита или лишување од слобода поради нивниот аутизам.
Навистина, тоа е неправедно, но пред се спречува каков било позитивен развој.
Позитивниот развој на аутистите е можен само ако можат да го следат “свој животен пат”, што очигледно не е обично, а кои ќе бидат фаворизирани од неограничено мноштво на можности, по избор, на шансите, на искуства, датира, на авантурите, патување итн.., а не обратно : ограничувањето и сувоста на животот уште поограничен и поограничен од оној на повеќето луѓе кои не се аутисти (што е многу “стандардизирани и роботизирани”).
За тоа, императив и суштинско е РОДИТЕЛИ на аутистичните лица да можат да бидат “едуциран за аутизам”.
7. Затоа, слободата и експериментирањето се од суштинско значење, и разбирање на овие принципи (меѓу многу други кои можеме детално да ги објасниме и демонстрираме) е од суштинско значење за општеството да овозможи подобар живот за аутистите : послободна, поправедна, поисполнети, со исто ниво на можности и шанси како и лицата кои не се аутисти, односно а “реалниот живот”, достоен и среќен.
8. Ова би било возможно доколку беа аутистите кои можат да ги објаснат овие работи слушаше внимателно, и доколку јавните власти вложиле напори и разбрале дека потребните измени не се навредливи : овие се корекции кои се корисни за целото општество.
Обидете се да привлечете внимание, и објаснете ги овие работи убедливо со примери и докази “од реалниот живот” : ова е единствената цел на нашата организација.