Autistango bandera, porté par un enfant autiste à Bruxelles (journée mondiale de sensibilisation à l’autisme 2018)

(argazkia Cinzia Agoni)

Aurkezpen azkarra :

1. Autistan da “autista mundua” : honek izendatzen du, laburbilduz, autismoa eta pertsona autistak ezaugarritzen dituen guztia.
2. Autistango Erakunde Diplomatikoa du helburu nagusia’agintari publikoei jakinarazi herrialdeak, pertsona autistaren beharrak eta zailtasunak hobeto uler ditzaten, a helburuz “Autismoaren gogoeta zuzena nonahi” a ahalbidetuz “Desgaitasun-egoeretan jasaten duten Autistaren Irisgarritasuna“, murrizteko “Sortutako Erasoak (sentsorialak, mentala edo bestelakoa)”.
Gure erakundea da “extranazionala”, ez du ezer egiten “kanpoko interferentziak”, ekarpen osagarriak eskaintzen ditu ikuspegi oso zabal bati esker, askotarikoa, desberdinak, politika publikoak hobetzeko oso baliagarriak diren konparaketak eta hausnarketak ahalbidetzen dituena.
3. Autistek ez dute sufritzen “autismoarena” : jasaten dute ondorioak Autismoa nonahi kontuan hartu ezaren, eta, beraz, kanpo-eraso hauek murrizteari esker irisgarritasuna ahalbidetzen duten politika eta neurri publikorik ez egotea.
4. Horretarako, ezinbestekoa da hori ulertzen hastea “autismoa” (ezaugarri asko dituen giza aldea dena) beste gauza bat da “autismoaren nahasmenduak” (arazoak baino ez direnak, objektiboa edo subjektiboa).
5. Autistek gai izan behar dute “ikasi ez autismoa” horretara egokituz bizitzea, BAINA bete gabe hau da, gabe “autista ez izateko betebeharra”, autismoaren berezko ezaugarriak gorde behar baititugu, eta hutsegite eta tranpa sozial ugari eta arriskutsuak saihestu behar ditugu, bereziki, autoestimua sortzean datzana “ezezagunen epaiketa posiblea”, moduko bat eskatzen duena “irudi sozialaren diktadura” behartuta “betaurrekoak” (absurdua dena, azalekoa, eta bereziki toxikoa pertsona autistarentzat).
6. Ezinbestekoa da autistak ez izatea beren interes edo negozioak zapuztu (ohitura onen gutxieneko arauak izan ezik), haiek ez daude murrizketak jasan, gehiegi babestea edo askatasuna kentzea beren autismoagatik.
Izan ere, bidegabea da baina batez ere garapen positibo oro eragozten du.
Autistaren garapen positiboa jarraitu ahal badute soilik posible da “zure bizitzako bidea”, arrunta ez dena, jakina, eta faboratuko duena aukera ugari mugagabea, aukeran, aukeren, esperientzien, datazioa, abenturen, bidaia eta abar.., eta ez alderantziz : bizimodu baten murrizketa eta idortasuna, autismoa ez den pertsona gehienena baino are mugatuagoa eta mugatuagoa (hau da, oso “estandarizatua eta robotizatua”).
Horretarako, ezinbestekoa eta ezinbestekoa da pertsona autistaren GURASOA izatea “autismoari buruz hezi”.
7. Askatasuna eta esperimentazioa ezinbestekoak dira, beraz, eta printzipio horien ulermena (zehatz-mehatz azaldu eta froga ditzakegun beste askoren artean) ezinbestekoa da gizarteak ahalbidetzeko bizitza hobeago bat pertsona autistarentzat : askeago, bidezkoagoa, beteago, autistak ez diren pertsonen aukera eta aukera maila berdinarekin, hau da, a “benetako bizitza”, merezi eta zoriontsu.
8. Hau posible izango litzateke gauza hauek azal ditzaketen pertsona autistak balira arretaz entzun zuen, eta botere publikoek ahaleginak egin eta beharrezko aldaketak abusuak ez direla ulertuko balute : hauek dira gizarte osoarentzat onuragarriak diren zuzenketak.
Saiatu arreta erakartzen, eta azaldu gauza hauek sinesgarritasunez adibide eta frogekin “bizitza errealetik” : hau da gure erakundearen helburu bakarra.